Stamboom Snip in English

Dear international Snip relatives,

Currently we are hard at work transferring the old site to the new, but in the near future we will translate the current (and future) stories to English for you to enjoy. However this will take some time, so please check back with us soon.

If you have information for the family tree, please contact us through our contact form or send an email to paulsnip@gmail.com and we will come back to you shortly.

Turf Transporteren

Op 8 januari 2012 ontving ik deze prachtige foto van een vrachtauto vol met turf van Jane Cathy Snip (*19-10-1973) wonend in Canada. Mij was onbekend wie de personen op deze foto waren, maar na enige inspanningen ontdekte ik dat het hier moet gaan om Popke,  de oudste zoon van Klaas Snip en Janke van der Velde. Deze Popke blijkt dus niet alleen schipper geweest te zijn, maar heeft ook, samen met zijn zoon/zonen, een transportonderneming gehad. Zij transporteerden ook turf over de weg. De plaats van vestiging was volgens de opschrift op de auto: Stadskanaal. Waarschijnlijk staat deze Popke rechts op de foto en zijn zoon Frebus links.


Achtergrond informatie

Klaas Snip (* 07-11-1848 in Tolbert), de vader van boven genoemde Popke,  komt uit een gezin van 5 kinderen. Klaas heeft 3 broers en 1 zus. Hun ouders waren Jan Snip en Janke Klazens Westerhof. Een eerder geboren eeste zoon, ook Klaas geheten, sterft al op zeer jeugdige leftijd,

Alle zonen waren arbeider van beroep, net als vader Jan. Zonen Jannes en Siete blijven gedurende de rest van hun leven in Tolbert en omstreken wonen, maar Klaas, ook eerst arbeider dus, gaat een aantal jaren na zijn huwelijk, in 1878 te Leek met Janke van der Velde, het avontuur opzoeken en verlaat Tolbert.

Op 4 december 1880 huurt Klaas een overdekt onbewegerd roefschuitje genaamd “Jonge Geertje”, groot 17 ton van Andries Lykeles Hoekstra, scheepstimmerman te Harkema Opeinde. En zo wordt Klaas binnenschipper.

Het gezin krijgt 8 zonen, waarvan er 1 zeer jong is overleden. De overigen, behalve Jannes, die al in 1917 overlijdt aan de Spaanse Griep en die slechts schippersknecht wordt, oefenden het beroep van (binnen)schipper uit. Hun basis wordt Oost Groningen en zij komen terecht in plaatsen zoals Hoogezand en Stadskanaal.

De kinderen van Klaas en Janke zijn:

Popke * 25-12-1878 in Tolbert
IJpe * 24-05-1880 in Tolbert
Jan * 22-08-1882 in Tolbert + 10-03-1884 in Leeuwarden
Jan * 07-03-1885 in Leeuwarden
Jannes * 19-12-1887 in Martenshoek (Hoogezand)
Siete * 03-04-1890 in Hoogkerk
Klaas * 18-12-1895 in Hoogezand
Taeke * 27-05-1896 in Sappemeer

In het jaar 1892 gaat het niet goed met Klaas en zijn familie. Zijn schip is lek, er zijn geen inkomsten meer en ook heeft hij een schuld van f 120,00

 

 

 

 

 

 

 

Mede dankzij bovenstaande artikelen in het Nieuwsblad van het Noorden kan zo te zien een nieuwe start worden gemaakt. Hij kan blijkbaar een schip kopen want in 1933, na zijn overlijden, wordt zijn schip: Goede Verwachting verkocht. Alle kinderen, dus ook de oudste zoon Popke, gaan met meer of minder succes, ook vaak als schipper, werken in de binnenscheepvaart.

 

 

 

 

 

 

Andries de Leeuw en Paul Snip

Speuren naar Ebbel en Ebeltje

Mijn speurtocht naar de nazaten van Ebbel en Ebeltje, nader beschreven.

Op dinsdag 20 maart 2006 werd door mij via internet een site aangetroffen, waarin werd genoemd de geboorte van ene Siete Snip op 05-11-1909 in Hoogkerk en overleden 28 juni 1973 te Schiermonnikoog, begraven in Midwolde.

Siete zou zijn gehuwd met ene Johanna Terpstra met als kinderen Ebbel, Sietske en Sietse, waarvan de geboortedatum en plaats onbekend zijn.

Ook de ouders van Siete worden in deze site niet genoemd en de vraag is dan, “wie zijn de vader en moeder?” en naar wie is deze Siete vernoemd?.


Uit mijn geïndexeerd-namenbestand komt te slechts 1 paar in aanmerking om de grootouders te zijn van deze Siete.

Dit zijn Siete Snip gehuwd met Antje van der Velde.

Samen krijgen deze 8 kinderen, 4 zonen en 4 dochters. De oudste van deze zonen heet Ebbel en is als enige getrouwd om de geboorte van Siete op 05-11-1909 in Hoogkerk te rechtvaardigen, daarbij benoemd hij zijn 1 zoon Ebbel.

Het kan dus niet mis. Volgens mij is Siete van 05-11-1909 * Hoogkerk een zoon van Ebel Snip en Ebeltje Venema. De vraag is “hoe bewijs je dat”?


Vervolgens wordt op internet aangetroffen ene Siete Snip die in een gehouden Sterrenloop op 28-01-2006 in Ureterp de 69 plaats behaalt, woonplaats Roderschool. Maar Roderschool is een niet bestaande plaats, dus wordt er gezocht in het telefoonboek naar de naam Snip in Roodeschool.

Helaas wordt hier geen Snip aangetroffen, doch krijg als service alle voorkomende Snippen in de regio Groningen voor mijn neus. Thank you!!

Hierin wordt gevonden ene E. Snip in Roderesch, hoezo regio Groningen? Roderesch is gelegen in Drente en op steenworp afstand gelegen van onze bewoning in Steenbergen.

De optelsom van dit alles is dat ik vermoed, door gaan telefoneren met deze E. Snip, dat ik te maken krijg met een heer Ebbel met als vader Siete.

En dit blijkt waar te zijn. Deze Ebbel blijkt goed verteller te zijn en is zeer geïnteresseerd in de geschiedenis van de familie Snip en er wordt een afspraak gemaakt voor een gesprek.

Het is prachtig om op deze manier tot een oplossing te komen.

Andries de Leeuw

Worstelaar/Wrestler Willem Billy “Red” Lyons


Willem (William) Snip (Billy “Red” Lyons)

Born: 17 May 1932 Hamilton, Ontario
Died: 22 June 2009 (aged 77)

Billed height: 6 ft 2 in (1.88 m)
Billed weight: 240 lb (110 kg)

Debut: 1956
Retired: 1984


Willem Snip (17 mei 1932-22 juni 2009) was een Canadese professioneel worstelaar, die vroeger de artiestennaam Billy “Red” Lyons droeg.

Hij was als worstelaar actief tussen 1956 en 1984 en won vele kampioenschappen in zijn carrière. Hij werkte voor promoties zowel in Canada en de Verenigde Staten, met name in Ontario, Californië, Minneapolis, Texas, Georgia en Oklahoma. Hij won vele team kampioenschappen gedurende zijn carrière, onder meer met Dick Beyer, die zijn “real-life” zwager was, alsmede met Fritz Von Erich, Bill Watts en Ray Gunkel. Hij won ook single kampioenschappen, met inbegrip van de NWA Texas Heavyweight Championship.

Na zijn pensionering werkte hij voor de Maple Leaf Wrestling in Toronto en werd later een omroeper voor de World Wrestling Federation. Lyon overleedt aan kanker op 22 juni 2009.


Billy “Red” Lyons passed away

Sad news in the world of pro wrestling this last week. Former Canadian wrestling star Billy Snip better known by fans as Billy “Red” Lyons passed away after a long battle with cancer.

Snip wrestled and later announced for Maple Leaf Wrestling known for his tag line “Don’cha Dare miss It”. He was 77.


June 24, 2009
THE RECORD

(Jun 24, 2009) — SNIP, Bill – Passed away peacefully, on Monday, June 22, 2009, surrounded by family at Freeport Health Centre of Grand River Hospital at the age of 77. Beloved husband of Norma (nee Thomson ) Snip. Dear father of Scott Snip (Irene Hildebrandt-Snip) of Ancaster, Elizabeth Snip (Kevin Muscat) of Toronto, Mitch Snip (Kerry) of Kitchener. Grandfather to Sadie, Peyton, Ellie and step-grandfather to Sara, Lukas, Andrew, Daniel and Mark. Great-step-grandfather to Madison. Dear brother to Thysienna Snip and the late John Snip.

To most, he was Billy “Red” Lyons. Billy Red had a distinguished, 40 year professional wrestling career, thousands of documented matches, and numerous regional, continental, international and world titles held, and later as television personality, commentator, analyst and executive for Maple Leaf, WWF and WWE Wrestling Promotions. He saw the world, did what he loved and made his mark.

To those closest to him and those that knew him best, he was a loyal friend, dedicated husband and caring father, and “Papa Bill” to the grandchildren who exposed his softest and truest self. He will be dearly missed and always remembered.

Bill’s family will receive relatives and friends on Friday from 2-4 and 7-9 p.m. and on Saturday from 12:30 to 1:15 p.m. at the Henry Walser Funeral Home , 507 Frederick St., Kitchener, 519-749-8467. Funeral service 1:30 p.m. on Saturday, June 27, 2009, in the chapel of the funeral home followed by a reception. As expressions of sympathy donations to Canadian Cancer Society would be appreciated by the family (cards available at the funeral home). Visit www.henrywalser.com for Bill’s memorial.

Voetballer Klaas Snip

Voetbal legende
Mocht er ooit nog eens een Hall of Fame komen in de Oosterparkwijk in stad Groningen, dan zal er toch zeker ook een plaatsje worden ingeruimd voor Klaas Snip.

Een geboren en getogen Oosterparker, die als voetballer vooral succesrijk was in de marge van het betaalde voetbal. Een grote jongen bij kleine clubs, zo mag Klaas in de Noordelijke sportgeschiedenis worden bijgezet. Zijn domein was de toenmalige tweede divisie, waar hij bij clubs als Oosterparkers, Tubantia, Veendam, Zwartemeer en Be Quick furore maakte als goaltjesdief. Niet voor niets staat Oosterparkers als eerste club in dit rijtje geposteerd. Daar stond zijn voetbalwieg. En via Oosterparkers haalde hij bijna wekelijks de krant als doelpuntenmaker van dienst.

Klaas Snip was niet alleen een velle rakker in het veld, maar bovenal een voetballer met gogme, zoals Louis van Gaal dat pleegt te zeggen van spelers die een wedstrijd kunnen “lezen”. Hij scoorde niet alleen zelf gemakkelijk, maar bracht ook zijn medespelers kansrijk voor het doel.

Zwartemeer
In zijn Zwartemeer-periode vormde hij met Tony Roosken een superduo. In het seizoen 1963/1964 troffen ze getweeën liefst 44 keer het doel; Roosken negenentwintig keer en Klaas vijftien keer. Maar aan de basis van Roosken’s-doelpunt stond Klaas Snip. De topscorer aller tijden van Zwartemeer stak enkele jaren geleden nog eens de loftrompet over Klaas Snip in een boek over de geschiedenis van Zwartemeer en SC Drente. Uit de mond van Roosken werd opgetekend “Wij vormden een gouden duo”.

Met Roosken speelde hij avant-la-lettre in een tweespitsen concept. In die tijd was het gebruikelijk om met vijf aanvallers te spelen in het zogenaamde W-systeem, waarbij de buitenspelers en de midvoor vooruitgeschoven pionnen waren. Snip en Roosken gedijden echter in de omgekeerde variant, de M-vorm, met de binnenspelers als (twee) diepe aanvallers. Snip legde later, toen hij als bijna veertiger zijn laatste actieve voetbaldagen sleet in GRC 2, nog eens uit waarom het M- systeem prefereerde. “Dan krijg je meer ruimte voor het maken van acties”. Met die visie was Klaas Snip zijn tijd ver vooruit. Vandaag de dag is het tweespitsensysteem zelfs in het internationale topvoetbal min of meer heilig verklaard.

Dank zij de klik tussen Roosken en Snip speelde Zwartemeer een van de weinige hoofdrollen in haar profbestaan. Uiteindelijk werd in de tweede divisie A een tweede plaats bereikt. Promotiekansen waren er vervolgens nog in de nacompetitie, maar de beslissende wedstrijd in Kerkrade tegen Roda JC ging verloren. Maar de penningmeester van Zwartemeer was nog nooit zo blij geweest. Hij kon na dit goede seizoen eindelijk een positief saldo boeken; een plus van zegge en schrijve 20.644,65 gulden.

Clubs
Klaas Snip bleef als semi-profvoetballer nooit lang bij een club. In een periode van nog geen tien jaar versleet hij er liefst vijf clubs. Aldus was hij een van de eerste voetbalnomaden in ons land. Dat hij zo gemakkelijk verkaste, had ook met zijn werk te maken. Hij veranderde nogal eens van club omdat hij voor zijn werk moest verhuizen.

Een en ander werd aangetroffen in een nostalgische rubriek van Voetbal International. Snip was Etaleur bij de HEMA. Maar toen het Hengelose Tubantia hem binnenhaalde, zat er ook in de secondaire sfeer nog een aardige premie aan. Tevens “werd in Voetbal International het volgende geschreven” Toen Klaas bij Tubantia kwam kan hij kiezen uit een Fiat 500 of een complete inrichting in hun nieuwe huis”. Klaas heeft toen gekozen voor de auto. Het tekende zijn status van grote jongen bij marginale profclubs. De meeste contractspelers moesten het doen, bij wijze van spreken met een mud aardappelen.

Overgenomen uit het Dagblad van het Noorden d.d. 18 oktober 2007.

Een elftal van v.v. zwartemeer. Boven tweede van links is waarschijnlijk Klaas Snip.

Familie Perikelen

Dat is soms vreemd kan lopen binnen onze grote SNIPPEN familie was mij al bekend, doch onlangs kreeg ik een berichtje van Marleen Engel, die haar naam eer aan doet en ik hartelijk wil danken voor haar informatiestroom, foto-bijdrage en het volgende verhaaltje :

Haar echtgenoot werd zwager van ene heer X, omdat deze heer X huwde met zijn zuster. Helaas, en dat komt in de beste families voor, werd het huwelijk ontbonden. Onze Marleen komt uit een gezin van twee kinderen en heeft een zus Mieke.

Laat het nu zo zijn dat genoemde Mieke haar oog heeft laten vallen op de gescheiden heer X en met hem in het huwelijk treedt. Marleen’s man T………… wordt dus zwager van, zwager af en zwager van deze heer X.

Andries de Leeuw

Jeugdige Crimineel

Grietje Pieters Snip:  *12-06-1788   +24-09-1837


Op 9 April 1807 wordt Grietje Pieters Snip gearresteerd voor diefstal uit het huis van Johannes Tonnis en zijn vrouw Jeltje Martens, woonachtig op het Oosterzand onder Oldekerk.

Volgens de gedupeerden zijn gestolen:  Een geel gestreepte vrouwenrok, een blauw gestipte vrouwen bloes, een rode doek, een nieuw vlassen Laken, twee gouden haken, een zilveren melk lepeltje en vier metworsten. De dader zou binnen gekomen zijn door inbraak via een gevel glas. Getuigen verklaren Grietje in de omgeving gezien te hebben in bezit van een pakje.

Bij haar verhoor verklaart Grietje onschuldig te zijn. Het pakje wat zij bij zich had, bevatte kleren van haar zelf. Zij had kort daar voor ontslag genomen als meid bij Hindrik Meijers en zijn vrouw en had haar eigen kleren toen mee genomen.

Ook wordt Elske Karsten, de weduwe van Jan Jacobs Koenes, woonachtig in de Holm onder Tolbert gearresteerd, wegens medeplichtigheid en heling.

Tijdens het proces van de plaatselijke gerechten in het Westerkwartier (Procesnummer 624 Groninger Archieven) worden eerst de gedupeerden ondervraagd en daarna diverse getuigen. Dezen verklaren o.a. dat zij op de dag, voor de tijd van de diefstal, Grietje wel gezien hebben, maar dat, voor zover zij weten, Grietje dan geen pakje bij zich had.

Grietje blijft de diefstal eerst ontkennen, maar als zij samen met Elske Karsten moet getuigen, die beweert gewoon wat kleren van Grietje hebben gekocht zonder te weten, dat deze gestolen waren, verklaart zij dat Elske wel degelijk op de hoogte was.

De straf voor Grietje is pittig. Zij wordt veroordeeld tot “te worden gegeseld met roeden” en zes jaren tuchthuis. Daarnaast wordt ze voor zes jaar verbannen “buiten Stad en Lande Groningen”

Ook in het tuchthuis gaat het niet goed met Grietje.

In de Groninger Archieven worden ook stukken gevonden van de Hoge Justitiekamer (1444-1811) nummer 2118 betreffende Grietje Snip en Grietje Wessels wegens baldadigheid in het tuchthuis. De gevolgen hiervan zijn mij nu nog onbekend.

Opvallend in deze archieven is dat hier al (1807 resp. 1808) de naam Snip genoemd wordt, niet allen bij Grietje, maar ook bij haar vader Pieter Popkes Snip en haar ooms, Wieger Popkes Snip en Cornelis Popkes Snip.

Grietje was in verdere archieven moeilijk te vinden. Wel blijkt uit een memorie van successie (overlijden van haar oom Berend Hendriks Schuurmans) uit 1827 dat zij dan in Donderen (Dr) woont. (dus buiten de provincie Groningen)

In het overlijdensregister van Vries is kortgeleden (30 oktober 2015) het overlijden van Grietje gevonden. Zij blijkt op 24 september 1837 in het huis van bewaring in Zwartsluis (Ov) te zijn overleden. Zij staat daar genoteerd als Grietje Peters Snippe, geboren te Leek (Gr)

Paul Snip

Schaatser Hendrik Snip

Oud schaatser Hendrik Snip in 1963 overleden.

Vrijdag 27 december 1963 is te Noordwijk op 76 jarige leeftijd overleden de oud hardrijder Hendrik Snip.

Voorheen wonend te Sebaldeburen. Het leven van de heer Snip droeg de glans van vele jaren hardrijden op de schaats.

Met name de korte baan. De op 4 februari 1887 geboren heer Snip leerde op 12 jarige leeftijd het schaatsen.

Reeds op 13 jarige leeftijd won hij te Sebaldeburen de eerste prijs van jongens tot en met 16 jaar. Ter waarde van 8 gulden.

Sindsdien was het vrijwel steeds prijzen winnen. De kranten schreven indertijd: Aalvlug en niet te evenaren enz.

Zijn hoogtepunt kwam op 35 jarige leeftijd te Tinaarlo, waar hij op 5 december 1922 de eerste prijs, inclusief een gouden medaille won.

Het was op deze hardrijderij dat de heer Snip de 160 meter reed binnen de 13 seconden voor de wind en 15,1 seconden met tegenwind.

Dit was een prestatie welke tot op heden (1963) nog niet is verbeterd. Dat hij de schaatssport node vaarwel kon zeggen blijkt wel uit het feit dat hij op 60 jarige leeftijd nog een derde prijs in een wedstrijd voor mannen wist te winnen.

Overgenomen uit een krantenartikel van 1963.

Herinneringen aan Hoogkerk

Herinneringen aan Hoogkerk
Geschreven door G.J. Snip, geboren 17-12-1932 te Hoogkerk.

Onderstaand volgt een beschrijving van een stukje van het leven van zijn grootouders Geert Jacobs Snip, geboren op 20-10-1870 te Enumatil en gehuwd met Froukje Boerema, geboren 12-06-1870 te Sebaldeburen, en verder de jonge levensjaren in Hoogkerk van de schrijver dezes.


Opa Snip

Mijn opa Geert werd reeds op 11 jarige leeftijd “de boer op” gestuurd door zijn vader Jacob die weduwnaar was en achterbleef met zijn kinderen Geert en Joukje die later met Willem Jongsma is getrouwd. Opa Geert heeft zich weten te bekwamen in de verzorging van paarden op de boerderij en later in de stalhouderij (doorrit). Hij reed o.m. visites met de dokter in de omgeving van Buitenpost.
In de avonduren liep hij school bij de hoofdmeester en heeft na twee jaar nog met sucses het diploma voor komies gehaald. Dit laatste en zijn jarenlange ervaring met paarden leverde hem de mooie baan van koetsier en huisknecht bij de Fraeylemaborg te Slochteren op, waar hij werkte vanaf ca. 1898 tot 1918.

Op 27 april 1918 verhuisde het gezin echter naar Adorp ten noorden van Groningen om in 1921 te verhuizen naar Hoogkerk.

Mijn opa werd de nieuwe koster van de Nederlands Hervormde kerk en zou een paar jaar later conciërge van het gemeentehuis worden onder de toenmalige burgemeester G. van Barneveld. Een kosters- of conciërgewoning was op dat moment niet beschikbaar. Opa en oma kregen als tijdelijk onderkomen het afgesloten koorgedeelte aan de achterzijde van de kerk. Meester Polée woonde toen nog in het oude schoolhuis links van de ingang naar de kerk.Na afbraak van dat huisje werd daar een winkelpand gebouwd (fam.Roorda).Mijn grootouders konden in die periode het woonhuis in het linker gedeelte van het gemeentehuis betrekken.Je had daar een mooi uitzicht op het Hoendiep met zijn oude draaibrug en de nog aanwezige Elmersmaborg.

Ik bewaar goede herinneringen aan de tijd die ik regelmatig bij opa en oma doorbracht. Het eerste zelfstandige bezoek was toen ik een jaar of drie was (dit is mij later verteld). Ik was ontsnapt uit ons huis annex tabakswinkel op de Zuiderweg 58 en ging op weg naar opa en oma. Gelukkig zag de heer Roorda mij over de draaibrug scharrelen en haalde mij op en leverde mij af op de plaats van bestemming. Het water was in die tijd gevaarlijker dan het verkeer.

Mij opa noemde ik ‘Opa Bin Bam’ vanwege de welluidende klok van de Nederlands Hervormde kerk, die hij bij begrafenissen en kerkdiensten op zondag moest luiden. Soms hing hij mij in de uitzwaaiende klokkentouwen; ik ging dan op en neer als een jojo. Er was een fraai plantsoen achter de kerk, waar toen nog geen verenigingsgebouw stond, dit was voor mij de favoriete speelplaats. Er liepen kippen vrij rond en opa reed rondjes met mij in zijn kruiwagen. Het loon van een koster en conciërge was weliswaar een zekerheid, vooral in de crisisjaren, maar geen vetpot.Vandaar dat opa in die tijd een aantal bijbaantjes had : voorganger van de begrafenisvereniging, hooibroeicontroleur, onderhoud van grafzerken en tuinen. De man was altijd bezig. Ook was hij een geboren verteller zoals vele opa’s en oma’s van de generatie uit de negentiende eeuw toen er nog geen moderne communicatiemiddelen waren. Daarom zijn er gelukkig vele herinneringen bewaard gebleven.


Herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog

Van de Tweede Wereldoorlog die in de vroege morgen van 10 mei 1940 ook in Nederland werkelijkheid werd, herinner ik mij nog het een en ander. Aan de Zuiderweg een aantal door het Nederlandse leger gevorderde vrachtauto’s, die Nederlandse soldaten richting Afsluitdijk moesten vervoeren. De grote boom voor ons huis werd toen behoorlijk beschadigd en dat was jaren later nog te zien. De colonne had nauwelijks de provincie Friesland bereikt toen het Duitse leger Groningen al naderde en spoedig daarna Hoogkerk binnenreed met veel modern oorlogsmateriaal maar ook met veel paarden.De hoge brug over het Aduarderdiep (ter plekke van de huidige Tichelwerkbrug) werd opgeblazen, met gedeeltelijk succes. Het gaf een enorme dreun. Het belemmerde de Duitse opmars echter niet.

Voor ons als schooljeugd was dit alles nog spannend. Dat werd een paar jaar later wel anders toen wij vrij regelmatig ,s nachts door onze ouders uit bed werden gehaald vanwege de overtrekkende bommenwerpers op weg naar Duitsland. Op deze bommenwerpers werd intensief door de vele Duitse afweerkanonnen rond Groningen geschoten.

Ook de jeugd kreeg door dat de Duitsers geen vrienden waren. Ik had eerst een vriendje in de buurt die lid was van de Hitlerjugend en één keer per week met zijn moeder naar Groningen ging voor een bijeenkomst van deze club. Ik kreeg op een keer slaande ruzie met hem omdat hij steeds de Duitsers de hemel in prees en ik dat toen ook deed, maar dan in tegengestelde richting was onze vriendschap dan ook meteen afgelopen.

Met dank aan Geert.